Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Βρέχει πολύ...


Βρέχει πολύ, βρέχει υπερβολικά...
Βρέχει και πού και πού φυσάει κρύος αέρας...
Είμαι θλιμμένος, πολύ θλιμμένος, σαν να'μουν εγώ η μέρα.

Μια μέρα στο μέλλον που θα βρέχει πάλι έτσι
κι εγώ, στο παράθυρο, θα θυμηθώ ξαφνικά τη μέρα τη
σημερινή,
θα σκεφτώ »α, τότε ήμουν πιο ευτυχισμένος»
ή «α, τι θλιβερός καιρός που ήταν εκείνος»!
Ώ Θεέ μου, τι θα σκεφτώ γι'αυτή τη μέρα εκείνη τη μέρα
και τι θα είμαι, με ποιά μορφή; Τι θα μου είναι το
παρελθόν που σήμερα είναι μόνο παρόν;...
Ο αέρας είναι πιο αφιλόξενος, πιο κρύος, πιο θλιβερός
και στην καρδιά μου βαραίνει σαν μολύβι μια μεγάλη
αμφιβολία...

Η «θαλασσινή ωδή» και άλλα ποιήματα
Άλβαρο ντε Κάμπος



20/11/1914


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

they will never take our freedom

Loading...