Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Όλα είναι μοναξιά στο Καλέντζι- Νικηφόρος Βρεττάκος



Από τα «τρία ποιήματα στη γυναίκα με το τσακισμένο χέρι», διαλέγω το δεύτερο, που ακούει στο τίτλο «όλα είναι μοναξιά στο Καλέντζι». Ποιητής, Νικηφόρος Βρεττάκος. Τον τελευταίο καιρό μου κρατά «συντροφιά» στη καθημερινότητα μου. Ιδιαίτερα αυτές τις (γιορτινές) ημέρες, η φωνή του στη δική μου ακοή, «συμπλέει» με συναισθήματα συμμιγή και διάθεση περίεργη...


Υπάρχουν σπίτια στον κόσμο
που δεν έχουν κανένα παράθυρο.
Ούτε καν για ένα άστρο,
ούτε για ένα κλωνάρι μυγδαλιάς, για έν στάχυ
ή για μιάν ηλιαχτίδα διπλωμένη στα τέσσερα,
σάν ένα γράμμα που το στέλνει ο Θεός.
(Τέτοιο γράμα δεν έλαβες.)

Δίχως θέα στο μέλλον,
περπατούσες στα νύχια, γονάτιζες,
αφουγκραζόσουν τον ύπνο μας τα μεσάνυχτα,
μας έλουζες και μας χτένιζες,
μας φορούσες καθαρά ρούχα την Κυριακή,
μας συνόδευες κάτου στην πόρτα
και μας κοίταζες άφωνη, ώσπου
μας έπαιρνε ο ήλιος.

Όλα ήταν για μας.
Για σένα δεν είχε τίποτα ο κόσμος.
Για μας τα λουλούδια κι η θάλασσα,
τα τραγούδια και η Λαμπρή.
Χωρίς δαχτυλίδι στο χέρι,
περιχαρακωμένη στη μοίρα σου, 
ψήλωνες μέσα στη μοναξιά σου,
μας μάλωνες με την πίκρα σου.

they will never take our freedom

Loading...