Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Πλανητικός άνθρωπος


Αιωνιότητα, στα πάντα σε γυρεύω
στην πέτρα την καμένη απ'τους αιώνες,
στο δέντρο που πεθαίνει και ξαναγεννιέται,
στο ποτάμι που τρέχει
μή γυρίζοντας πίσω.
Αιωνιότητα σε ψάχνω στο διάστημα,
στον ουρανό της νύχτας, όπου λάμνει
το φωτεινό μελίσσι,
στην αυγή που επιστρέφει
κάθε μέρα την ίδια πάντα ώρα.
Αιωνιότητα σε ψάχνω στο λεπτό,
που μοιάζει με πουλί μεταμφιεσμένο,
μά που σταλαγματιά είναι νερομάνας
που στάζει, ξαναστάζει,
χωρίς ποτέ να σώνεται.
Αιωνιότητα, με ζώνουν τα σημάδια σου,
μα εγώ περαστικός είμαι μονάχα:
ένας απλός διαβάτης του πλανήτη.

ΧΟΡΧΕ ΚΑΡΡΕΡΑ ΑΝΤΡΑΔΕ

2 σχόλια:

  1. Χρήστος Δημάρης20 Ιουνίου 2012 - 12:41 π.μ.

    ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ: Κάπως έτσι είναι μια πρόταση που διάβασα σε κάποιο βιβλίο του Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλλιστου Ware.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

they will never take our freedom

Loading...