Συμεών ο Νέος Θεολόγος: Πού ακούσθηκε ποτέ ότι ο δαίμων είπε πώς ο Θεός είναι αίτιος της δικής του απωλείας;

Λόγος προτρεπτικός για τη μετάνοια και στο ρητό του αποστόλου «αυτούς που προγνώρισε, τούτους και προόρισε». Ακολουθεί απόσπασμα.

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου: Η ηθική της σχέσης Θεού-Ανθρώπου

Απόσπασμα:

Μέγας Κωνσταντίνος: Αντιφάσεις Ιστορικών

Το θέμα της μεταστροφής του Μ.Κωνσταντίνου στον χριστιανισμό, έχει προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, ατελείωτες διενέξεις, κυρίως και πρωτίστως μεταξύ των ιστορικών της Δύσης. Ο Ρώσος ιστορικός Βασίλιεφ, παραθέτει στην Ιστορία του πλήθος αντιφάσεων γνωστών ιστορικών δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την ανεπάρκεια-όσον αφορά τις τοποθετήσεις- των νεότερων (δυτικών) ιστορικών. Στην παρούσα ανάρτηση Δημοσιεύεται ένα απόσπασμα:

Ο Κήπος της Αχαριστίας

Άδοξο τέλος

Έπρεπε να φτάσω γρήγορα, παιζόταν η τύχη μου, η παραμικρή

αργοπορία ίσως μου στοίχιζε το θάνατο ή ίσως και κάτι πιο πολύ.

Όμως δεν έβρισκα το δρόμο, είχα χαθεί σ'ένα λαβύρινθο από

υγρές, μουχλιασμένες αυγές. «Θεέ μου, πρέπει να βγω» είπα, κι

είδα μια γυναίκα. Το πρόσωπο της είχε μιά πράσινη ανταύγεια,

σαν να ήταν χλοϊσμένο, στεκόταν ακίνητη μπροστά σ'έναν

καθρέφτη κι έφτιαχνε τα μαλλιά της. «Σας παρακαλώ, πώς μπορώ να

βγω από'δω;» ξανάπα. Χαμογέλασε με

κακία «κι εγώ πριν από χρόνια ήθελα» είπε. Τότε, δίπλα στο γυναικείο

άγαλμα, φάνηκε το πρόσωπο μου από μάρμαρο, που άρχισε

κι αυτό να πρασινίζει με τον καιρό, ενώ εγώ, καθισμένος σε μια

πολυθρόνα, χαμογελούσα κιόλας με κακία,

σ'αυτόν που ερχόταν να ρωτήσει για το δρόμο του.

Τάσος Λειβαδίτης 

Η πόλις

Είπες · «Θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή ·

Μέγας Βασίλειος: Απάντησις είς την ένστασιν, ότι ωρισμένοι εβαπτίσθησαν και είς τον Μωυσήν και επίστευσαν είς αυτόν. Συγχρόνως γίνεται λόγος και περί των τύπων

«Αλλά ούτε και το ότι βαπτιζόμεθα είς το όνομα του αγίου Πνεύματος δικαιολογεί την μετά του Θεού συντοποθέτησιν του», ισχυρίζονται. Διότι και εις τον Μωυσήν εβαπτίσθησαν μερικοί, μέσα εις την νεφέλην και εις την θάλασσαν. Μαρτυρείται επίσης ότι υπάρχει πίστις και εις ανθρώπους. Διότι λέγει η Γραφή·  «καὶ ἐπίστευσαν τῷ Θεῷ καὶ Μωυσῇ τῷ θεράποντι αὐτοῦ». «Διατί λοιπόν, λέγει ο αντίπαλος, λόγω του Βαπτίσματος και της πίστεως υψώνεις τόσο πολύ το άγιον Πνεύμα και το τοποθετείς επάνω από την κτίσιν, εφ'όσον τα ίδια μαρτυρούνται ήδη και δια ανθρώπους;» Τι θα απαντήσωμεν λοιπόν;

Ότι πρόκειται περί του αγίου Πνεύματος η πίστις έχει το αυτό νόημα που έχει δια τον Πατέρα και τον Υιόν. Ομοίως και το Βάπτισμα. Προκειμένου όμως και περί του Μωυσέως και της νεφέλης εκεί έχουν ταύτα το νόημα σκιάς και τύπου. Επειδή λοιπόν τα Θεία προαναγγέλονται με μικρά και ανθρώπινα, ασφαλώς αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μικρά και η φύσις των θείων, την οποίαν προανήγγειλαν οι τύποι ως σκιαγραφίαν. Ο τύπος δηλαδή είναι φανέρωσις αυτών που περιμένομεν και δείχνει αμυδρά το μέλλον με το να μιμείται την αλήθειαν. Έτσι ο Αδάμ είναι τύπος του μέλλοντος και η πέτρα είναι τύπος του Χριστού· το ύδωρ δε που πήγασε από την πέτραν είναι τύπος της ζωτικής του Χριστού δυνάμεως. Διότι «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω».